تعریف اتصالات ریلی و اهمیت مهندسی آنها

اتصالات ریلی یکی از مؤلفه های مهم سازه های مسیر ریلی است که نمایانگر اتصال ساختاری است که در آن دو انتهای ریلی از طریق یک روش اتصال خاص به هم وصل می شوند. با توجه به محدودیت های فیزیکی تولید ریلی ، حمل و نقل و تخمگذار ، ریل های جداگانه به طور معمول 12.5 تا 25 متر طول دارند (در خطوط معمولی) یا حتی طولانی تر (مانند خطوط یکپارچه). بنابراین ، اتصالات برای اتصال چندین بخش ریلی برای ایجاد یک مسیر مداوم لازم است.

از نظر ساختاری ، اتصالات ریلی در درجه اول به عنوان معمولی و یکپارچه طبقه بندی می شوند. اتصالات معمولی سنتی از یک صفحه بستن (صفحه ماهی) و پیچ های قدرت بالا- استفاده می کنند تا به طور ایمن به انتهای راه آهن مجاور متصل شوند. این اتصالات شکاف بین انتهای راه آهن (به طور معمول یک شکاف انبساط 4 میلی متر} 2} 2) برای ایجاد انبساط و انقباض حرارتی دارند. در فناوری راه آهن مدرن ، طراحی آهنگ یکپارچه به طور گسترده ای برای بهبود صافی سواری و کاهش هزینه های نگهداری اتخاذ شده است. این شامل اتصال ریل های متعدد به ریل های طولانی از طریق فرآیندهای جوشکاری (مانند جوشکاری فلش و جوش ترمیت) است و تنها چند اتصالات را در مکان های خاص (مانند مناطق سوئیچ و انتهای پل) باقی می گذارد. این اتصالات غالباً از-}}} leats elastic elastic یا سیستم بست های پیچ و مهره برای کاهش بیشتر ضربه چرخ چرخ استفاده می کنند.

عملکرد اصلی اتصالات ریلی ، اطمینان از تداوم پیگیری در حالی که به ساختار اجازه می دهد تا با تغییرات محیطی سازگار شود. عملکرد آنها به طور مستقیم بر ایمنی و راحتی کار با قطار تأثیر می گذارد. تفاوت در شکاف ریلی و سفتی در مفصل می تواند به راحتی باعث لرزش و سر و صدای ریلی چرخ 2 - شود که با گذشت زمان می تواند منجر به افزایش سایش ریلی شود. خرابی مفصل (مانند شکستگی پیچ یا تغییر شکل شکاف) به احتمال زیاد باعث بروز حوادث شکستگی پیگیری می شود. بنابراین ، طراحی ، ساخت و ساز و نگهداری مفاصل جنبه های فنی مهمی مهندسی راه آهن است که نیاز به پیروی دقیق از مشخصات مانند تطبیق مواد ، کنترل گشتاور و آزمایش دوره ای برای اطمینان از عملکرد پایدار طولانی- دارد.